Biraz Yorgunum

“Biraz yorgunum…

Kavgaları birikiyor insanın.

Her uzvundan ayrı ayrı taşıyor acısı zamanla.

Yaşımdan yorgun, yaşımdan telaşlıyım bu günlerde.

Kaç yaşındayım sahi?

Saymadım, bilmiyorum. Belki kırklarımdayım, belki otuzlarımda.

Belki de doksan sene yuvarlandım bu dünyanın sırtında. Hiç bilmiyorum…”

Ah.. Bu şiiri ne zaman okusam işte derim. İşte beni anlatan dizeler…

Beni anlatan kelimeler bir araya gelmişte insanların şiir dediği benim ise aslım dediğim şeyi oluşturmuşlar…

Kendimi şiirlerde okumakta ayrı yakar canımı ayrı acıtır..

Ah Hüzün…

Daha ben var olmadan benden önce benimle var olan Hüzün…

Peki ya mutluluk?

Mutluluk benim diyarıma pek uğramaz. Ne zaman yüzümde bir tebessüm olsa gözyaşlarım yetişir hızına

İzin vermez onlarsız kıvrılmasını dudağımın…

İnsanlar soruyor belki şimdi sende soruyorsun. Neyin memnuniyetsizliği sende ki diye.

Hiçbir şeyin…

Hani Nuri Pakdil diyor ya

“Hiç alışamadım gülmeye hüzün vicdanıma daha uygun” diye, bende alışamadım bir türlü…

Bu sitem değil beyandır..

Asık suratımın beyanı…

.

.

.

Ben normal bir insan değilim olamadım…

Sokakta birini zor durumda görsem hüzünlenirim mesela

Bir başkası mutsuzsa mutlu olmamın ona ihanet olduğunu düşünürüm.

Kışı sevmem ben… dışarıda ki çocukları düşünürüm.. soğuk.. evsiz..

Bir insanı düşünmem için tanımam gerekmez tanımadıklarımı da düşünürüm

Birinin canının yanmasını kabullenemem, kendi canımın yanması pahasına da olsa onun yürek yangınına su olmak isterim..

İyi niyetimden yada yardımseverliğimden değil. Öyle bir insan olduğumu da düşünmüyorum fakat ne zaman birini dertli görsem unuturum kendi derdimi onun derdini derdim bilir de dertlenirim…

Dedim ya işte bundandır yüzümün asıklığı bundandır yüreğimin yaralılığı.

İnsanları sevmek istemem mesela insanlara bağlanmak…

Bilirim herkes gider, herkes kendisi için sever bir başkasını…

.

.

.

Ah… Yüreğim öyle cehennem yeri ki fırtınalar kopuyor..

Ateş ve su yan yana olmaz deme mesken tuttukları yer yürek ise ikisi bir olup düşman  biliyor insanı…

Bugün mü? Bugün de hüzünlüyüm işte…

Belki kendi derdime, belki bir başkasının belki de senin derdine…