Bugün Var Olun

İnsan ne vakit ardına baksa hatıralar havuzuna dalıyor.                 

Hüzünler, gözyaşları, pişmanlıklar…

Bunların yanı sıra tebessümlükler, sevinç, umut var.

Fakat insan iyi olanı çabuk unutacak kadar nankördür. “Geçmiş” dendiğinde aklına yalnızca kötü hatıralar gelir. Oysa daha dün çocuktuk. İlk adımımızı atmıştık. Ne kadar heyecanlı ne kadar mutluyduk. Herkes etrafımız biraz düşeceğiz korkusu biraz güven ile sur oluşturmuş; ilk adımımızı bekliyordu.

Sonra biraz büyüdük. İlk okula gidişimiz, ilk ayrılığımız, ilk heyecanımız. Önlüğümüzde ki beyaz yaka, ilk beslenme çantamız, ilk sıra arkadaşımız, arkadaşlığı ilk tadışımız. Hepsi ilk heyecan ilk mutluluğumuzdu. Sonrasında biraz daha büyüdük ve memnuniyetsizliğimizi de büyüttük.

İnsan çok tuhaf ve büyümek insanoğlu için bir hastalıktır. Büyümek için çırpınırken; büyüdüğünde bundan yakınır olur. Çocukken büyütülerek söylenen yaşlar, büyüyünce azar azar azaltılır.

Hâlbuki her yaşın kendine has bir kıymeti vardır.

Geçmişe özlem bize çocukluğumuzu geri getirmiyor. Belki de geçmişe dair bu kadar özlem barındırmak, geçmişte yaşayamadıklarımız ve bunlara duyduğumuz pişmanlıklardır. O halde geçmişe özlem duyarak vakit kaybetmek yerine, şimdimizi dolu dolu yaşayarak, gelecekteki geçmişimizi kurtarsak daha huzurlu olmaz mıyız?

Şimdilerde gençler yaşlılardan daha yaşlı. Hepsinin üzerinde bir ölü toprağı. Hayatları iki merkezin ekseni etrafında dönüyor. Okul ile günleri doğuyor, Ev ile günleri batıyor. Artık kendi çizginizi açın. Kendi esaretinizi yıkın, kurtulun kendinizden. Atın üzerinizdeki ölü toprağını. Bugün sizin gününüz olsun. Çıkın dışarı, çocukluğunuzu çıkarın, çocuklarla beraber olun. Bir balon alın kendinize, bir pamuk şeker, bir kağıt helva…

Koşun doyasıya, nefesiniz kesilene dek koşun. Sonra soluklanın, o aldığınız nefesin kıymetinin farkına varın.

Sevmediğiniz hiçbir şey yapmayın bugün. Okula/işe gitmeyin. Bir gün yaşayın, yalnızca bir gün kendiniz için yaşayın.

Bir çiçek alın kendinize az ötede birisine hediye edin. Elinizdeki balonu gökyüzüne bağışlayın. Balonu özgür bırakın, içinizdeki çocukla beraber… Özgürlüğü tadın. Çokça ve çocukça gülümseyin. Salıncaklara koşun, içinizdeki çocuğu sallayın bugün. İçinizdeki çocuğu gezmeye çıkarın.

Yaşamanın ve nefes almanın farkına varın.

Bugün ardımızda yaşanmamışlıklar ve pişmanlıklar bırakmayacağımız bir gençliğimizin ilk günü Dostlar. Bugün sizin gününüz, bugün doğum gününüz.

Ev hapsinden kurtulun artık. Bu tutsaklığınıza sunduğunuz bahanelerinize de bir son verin. Kırın çıtanızı, aşın.

Bugün varlığınızın, hakikatinizin farkına varın, Bugün var olun.

“Yaşamak nedir?” sorusunun cevabını bulun…

Dostlar şimdi soruyorum sizlere Sizin için yaşamak nedir?

“Nedir sizi hayata bağlayan?”