Bizi Özlüyorum

“Nerede o eski bayramlar”

Çocukken büyüklerimizden duyup dinleyip daha sonrada kendi aramızda, çocuk aklımızla, mizahını yaptığımız o cümle; Nerede o eski bayramlar?

…

Büyüklerimizin sürekli yaşadığımız çağdan şikayetçi olduklarını düşünürdüm. Eski zamanlarına olan özlemlerini dile getirme tarzlarının o olduğunu düşündüğüm bu klişe sorunun, aslında ne kadar haklı bir soru olduğunu ve mizahının yapılamayacağını anladığımda büyüdüğümü fark ettim. Ve bir bayram sabahı kendime aynı soruyu sordum: 

“Neredeydi bayramlarımız?”

Şimdiki çocukların hatta gençlerin bile tadamayacağı o ‘bayram’ hissiyatı…

Ne yazık bizlere… 

Hangi tozlu raflara kaldırıldı, temiz duygularımızla bezenmiş bayramlarımız,

Arefe günü alınan bayramlıklarla yatağa yatıp sabaha kadar uyuyamama heyecanımız,

Bayram namazından önce zevkle uyanıp aile bireyleriyle bayramlaşma hevesimiz,

Korkusuzca ve güvenle kapı kapı gezip mahallenin tonton teyzesinden şeker, baloncu amcasından balon alışımız neredeler?

Bayramın ilk günü hangi tatil köyünü ziyaret etsem düşünceleri daha mahallemize uğramamışken;  sabahın ışıkları ile köyümüze gidip koşa koşa büyüklerimizi ziyaret edişimiz,

Nerede uzunca kurulan sofralarımız, ikramlarımız, sofralardaki çayımız kadar demli muhabbetimiz,

Nerede sevgimiz, saygımız, hoşgörümüz ve hürmetimiz…

Kimler kaldırdı, kimler unutturdu, kimler unuttu bayramlarımızı…

Kimler özümüzü sözler hapishanesinde tutsaklığa itti, kimler özümüzü kaybettirdi?…

Ben şu vakitlerimde özlemek ile bir hayli meşgulüm.

Bu yeni çağda eski bizleri özlüyorum.

Gecesinde uyuyamayıp sabahın erken saatlerinde kalktığımız,

El öpme ile dudağımızın aşınmayacağını bildiğimiz,

Hazır bir şekilde her an misafir gelecek diye kapı önü beklediğimiz,

Gelen misafire sevindiğimiz,

Mendil arası harçlıklarımız olan,

Memnuniyetsizlik duygusunun diyarımıza uğramadığı bayramları özlüyorum.

Ben geleneklerimize bağlı olduğumuz vakitlerimizi özlüyorum.

Ben bizi özlüyorum…