Özlemeyi Özlemek

Hayatın hızla ilerleyen ahengi öyle bir büyülemiş ki bizleri, gözlerimiz kepenkler indirmiş görüşümüze, 

kalplerimiz perde çekmiş sevmelerimize… 

Böylece durup ince düşünmeye fırsatımız kalmamış..

Yitirmişliği kabullenmişiz, öyle ki yitirdiklerimizi silmişiz hafızamızdan..

Unutmuşuz eskiyi, eski hassasiyetleri, eski sevmeleri, eski özlemleri…

Önce özlemeye başlamışız daha sonra… ve daha sonra özlemeyi dahi unutmuşuz..

Danteller ile kaldırmışız odamızın her bir köşesinden.. Eskidi gözüyle bakmaya başlamışız artık..

Güzel şeylerin de modası geçer mi?

Hangi sandığa kaldırdık eskittiğimiz kıymetli zamanları?...

Hangi rafta tozlanıyor şimdi o soba başı aile muhabbetlerimiz..

Her bir fert başka zamanda/mekanda yaşarken aile olabilme çabamız hangi takdiri hak ediyor?

Bütün akraba, amca, dayı, hala, dede ve babaanne, çocuklar, gençler.. Hepsinin bayram sabahı aynı sofrada buluşmasındaki samimiyeti hangi tatil köyüne devrettik?

Tatil Köyü..? Köylerimiz… Ne zamandan beri köylerimiz turistik yerler oldu..?

Tanımadığı birini güvenle evine buyur eden, sofrasını açan, bir lokma ekmeğini paylaşan köylerimizin yerini, israf mihengi otellerimize bırakalı hangi benliğimize silgi çektik..?

Haberine canımızı vereceğimiz sevdiklerimizi nerede unuttuk?

Hızlıca haber aldığımız çağda,

Haberine anında ulaştıklarımızın samimiyetinden bihaber olduk..

Önce komşusunu, eşini, dostunu, yoldaşını düşünenlerken, hayatımızın yeni akımlarıyla birlikte önce kendimizi düşünür olduk.

Komşusu açken tok yatma denilirken, önce ve en güzelini ben yemeliyim demeye başladık.

Ben dedikçe benliğimizi yitirdik,

Ben dedikçe kendimizi yitirdik..

Ben dedikçe bizim gibi olmayanları yitirdik, bunu bekledik..

Bizim gibi olmayanlar yok olmasını diledik..

Farklılığa tahammül edemedik.. Yok olsun istedik.

Herkes tek renk tek desen olsun istedik..

Boz bir kilime benzedik.. Oysa farklılıklarımızla güzeldik..

Ne çok şey yitirdik… Yitirdiklerimizi özledik..

Her nefes de yitirdik, her modada… her yeni akımda.. yitirdik..

Artık Yitirdiklerimizi dahi unuttuk…

Özlemeyi de unuttuk..

Ben.. 

Ben özlemeyi dahi özlüyorum..