Öğretmenlik Sanatı

Öğretmenlik muazzam bir tecrübe
Tecrübe diyorum çünkü meslek, iş, icraat demeye dilim varmıyor. Belki gönüllülük faaliyeti denilebilir.. Bir o kadar heyecanlı bir o kadar

gönüllü bir hareket.. Belki de anneliğin fragmanıdır bilemiyorum.. Bildiğim tek şey koştursa da yormuyor, üzse de yıpratmıyor. Tarifi için kelimeler yetersiz olsa gerek.. Bazen okul koridorlarında yürürken bunca zaman çektiğim acı, okurken yıpranmalarım, hayata zor tutunmamı ve emeklerimi düşünüyorum da değdi diyorum.. Değdi bu koridorda yürümek için bütün sıkıntılara değdi.. Kendimi sorguladığım varlığımı aradığım dönemlerimden kendimi bulduğum dönemlerime geldim.. Elhamdülillah.. 🌿
Kendimi yüzlerce çocuğun annesi gibi hissediyorum.. Bilmiyorum belki de abartıyorum.. Bir çocuk yere düştüğünde benim dizim acıyor, iki öğrencimi kavga ederken görsem oturup hüngür hüngür ağlayasım geliyor, arka bahçeye doğru kaçan liselileri geri dönerken kötü kokularla bulunca benim ciğerim soluyor.. Sanırım empati yönlerimi en çok konuşturduğum dönemlerim.. En çok alttan almaları, en çok susmayı, daha çok dinlemeyi öğrendiğim dönemlerim... Ayırt etmeden sebepsiz sevdiğim dönemlerim..
Bazen saçma bazen komik bin tane anıyı dinliyorum. Tanımadığım amcaların, halaların, teyzelerin yaptığını duyuyorum. Hasan amcası araba aldığı için birlikte seviniyoruz. Ayfer teyzesi kedileri kovduğu için birlikte üzülüyoruz.. "Hocam bugün okuldan kaçtım" gibi devasa cesaret isteyen hikayelerini birlikte dinleyip şaşırıyoruz 🙈 Tamam tamam itiraf etmeliyim ben bazen şaşırmış gibi yapıyorum 🙊
Okuldan sonra okul yolunda yavaş yürüyorum. Acaba zarar gelecek mi diye bakıyorum.. Gözden kaybolduklarında yoluma devam ediyorum.. Söylüyorum ya dolu dolu sorumluluğun anneliğini yapmak gibi bir şey..
Her öğrenci sevilmiyor illa ki ancak bunu da gizlemeyi öğreniyorum.. Bunca zaman "ben duygularımı açıkça belli ederim, sevmediğim insanı seviyor gibi yapamam." diye birçok beylik laf etmiştim ama öyle olmuyormuş 🙈 insan bazen saklıyormuş, incitmemek için maske takıyormuş.. Tamam güzel bir şey değil ama bir çocuğun gönlünde hocam beni sevmiyor izi bırakmaktansa bunu yapabilirim diye düşünüyorum..
Öğretmenlik bir yansıma.. Sınıfa adım attığım zaman kendime sen o yaşlarda olsaydın nasıl bir öğretmenle karşılaşmak isterdin sorusunu sorup giriyorum. Çıkarken tebessümle çık diyorum. Çünkü bir tebessümüm ile yüzünde güller açan öğrencilerim var.
Öğretmenlik kendini saklama sanıtı da olabilir.. Can sıkkınlığını moral bozukluğunu saklamalısın yoksa bir anda onlarca öğrencinin hocam noldu sorularına maruz kalıyorsun 😇 Bakmayın çocuk olduklarına "İyiyim" desenizde inanmıyorlar.
Ahh ne muazzam hissiyat. Okul bittiğinde kulağımda "Rukye, Rukayye, Ruuuukiye, Rükiye Hocam" sözlerini işitmenin acı tadını asla tarif edemem. Öyle ki yoruyor ama yine de yüzümde bir tebessüme sebep oluyor.
Öğretmen olunca insan kendini de eğitiyor sanırım.. Öğretmenliğin bir diğer ismi öğrenmelik olmalı.. Bunca zaman birçok takıntımı bir kenara bırakmak zorunda kaldım. Mesela ismimi doğru telaffuz etmeleri gereken takıntımı 😅 Canları sağolsun..

Öyle hep güllük gülistanlık olmuyor tabi ki bende öyle hep güler yüzlü sevimli bir öğretmen olamıyorum... Bazen kızdığımız cinnet geçirdiğimiz dönemlerimiz oluyor.. Sevmesini iyi bilen öğrencileri kızdırmasını da pek ala biliyorlar.. Ama insan kızsada kırılsada kin tutamıyor.. Diyorum ya canları sağolsun.. 🌿
Var olsunlar.. Daha ne çok şey yazılır satır satır ama bırakalım büyüsü bozulmasın... 🌿 ☁️
Sizleri seviyorum benim danacıklarım ❤️