Yağmur Damlaları Anlatıyor

Yağmur damlaları anlatıyor;

“Aslında kalabalığız ancak her birimizde birer yalnızız.”

Yağmur yağıyor bugün..

Mutfak camındayım. Seyre daldım yağmur damlalarını.. Birer birer iniyorlar gökyüzünden yeryüzüne.. Sağanak sağanak yağıyor ancak her biri ayrı damla olarak iniyor yeryüzüne.. Beraber bir sağanak iken hepsi de ayrı ayrı göç ediyor gökyüzünden. Oysa hepsi aynı gökyüzünün damlaları… Tıpkı insanlar gibi.. Aynı yeryüzünde yaşayan, aynı gökyüzüne bakan insanlar birlikte koca bir dünyayı oluştururken aslında her biri yalnız, her biri kimsesiz ve tek başına.. 

Bakıyorum.. Tekrar tekrar seyrediyorum yağmuru.. Kimisi kendi başına süzülürken penceremden, bazı özel olanlar, kendisinden başkasının varlığından haberdar olanlar; bir başka yağmur damlası ile birleşerek kocaman bir damla olarak tıkırdatıyor penceremi.. Beraber süzülüyorlar gözlerimin penceresinden.. Daha bir özgür görünüyor beraber olanlar, daha kocaman, daha çok pencereme tutunan, iz bırakan ve hatta geç yok olan…

İnsan da özünde bir yağmur damlası değil midir?
Belki de bizde yalnız olmaktan vazgeçip, bizden başkalarının varlığını hatırlayarak, kendi yağmur damlamız ile yollarımızı kavuşturmalıyız.. Daha kocaman ve iz bırakan olabilmek için… 
Belki budur; ölümsüzlük diye nitelendirdikleri…