İçimi döküyorum, Girsene içeri

Sevgili Okurum,

Sana ne denli hitap edeceğimi bilmediğim için bu şekilde hitap ettim. Çünkü samimi olsun istedim. Ancak sana “Okurum” diye hitap etmenin beni “Yazar” yapmadığının bilincindeyim. Yalnızca “Okur” isminin sana yakışacağını düşündüm. Bu sayfada şuan vaktini bu kelamlara ayırıyorsan sen benim için özel ve kıymetlisin demektir. Zira bu devir de okur olmak büyük maharet istiyor.

Nasılsın Okurum? Uzun zamandır buralarda değilim. Sanıyorum ki birkaç kelam edecek kadar içim dolmadı. Hazır bugün dolmuşken gönül penceremden bakmanı istedim. Haydi gel içeri, sana açıyorum içimi…

Bugün hayattan söz edeceğim.. Hayatımızdan.. Düşe kalka yaşayıp gittiğimiz ömrümüzden.. Zaten düşüp kalkmasak nasıl tat alacağız bu yaşantıdan değil mi?

Hayat hiçbir zaman tek düze gitmez. Bize zorluklar onunla birlikte kolaylıklar, gözyaşları ve beraberinde tebessümler sunuyor. Belki de budur  hayatın esas felsefesi ne dersin?

Ben bazen hayatımda yakaladığım zorluklar karşısında durup düşünüyorum.  Acaba bu bir imtihan mı yoksa ceza mı diye… Bazılarımıza yaşadığımız zorlukların ceza olduğu bazılarımızı da tam aksi olarak hepsinin birer imtihan olduğu söylendi. Bana sorarsan yaşadığımız zorluklar kimi zaman birer ceza kimi zamanda birer imtihandır.. Bunun ceza mı imtihan mı olduğunu ancak kişinin kendisi bilebilir. Zira dışarıdan gözlemlenemez. Tabi bilmenin yanı sıra bunu kavramakta gerekir.

Oturup düşünüyor muyuz acaba?.. Misal bugün düştük dizlerimiz kanadı, belki bir dakika sonra bize çarpacak olan arabadan kurtulduk.. Böyle düşüncelere sahip olmak ne hoş, ne huzur verici değil mi? İnsana her daim şükretme yolu açıyor.. Ancak şahsımca insan biraz düşünme yönünü hafif sola kaydırmalı. Şimdi sana söyleyeceklerimi kesinlikle şükretmeyi bırakmalıyız olarak algılamanı istemiyorum. Bu beni oldukça üzer. Yalnızca hayattan ders çıkarmak adına birkaç noktayı sunmak istiyorum.

Tabi ki bir musibet gördüğümüzde daha büyüğünden kurtulduğumuzun inancı ile yaşamak muazzam ancak acaba bunlar bizler için birer ders mi diye düşünmekte bizi bir nebze başka musibetlerden koruyabilir mi? Ne dersin?...

Hayat inişli çıkışlı demiştik esasında insanda öyledir. Duyguları inişli çıkışlıdır. Bazen şen kahkahalarımızla insanları mutlu etme çabamızla yaşarken; gün olur nefsimize yenik düşüp hırslarımızın, arzularımızın esiri olabiliyoruz. Bir yarış uğrunda kalpler kırabiliyoruz. Belki de yaşadığımız aksilikler birilerine borçlu olduğumuzun bir işaretidir..

Çok istediğimiz bir şeyi elde edememek, en çok gitmek istediğimiz seyahati ertelemek zorunda kalmak yahut yolda kalmak, mevsimimizin kış olması belki de kırdığımız bir kalbin çatırtısı-dır. Çünkü unutma ki; hayatımız adalet üzerine kuruldu ve bizde bunun farkında olmadığımız için bizlere gönderilmiş olanların birer adalet işareti olduğunu anlamadan bakıp bakıp duruyor, uslanmıyoruz.

Peki hiç düşündük mü?

Belki bir özrümüzü bekleyen yüreğin hüznü Hak Teala’ya ulaşıyor; sonra bizlere ilahi bir hatırlatma geliyor. Sonrası bizler birbirimizden bihaber yaşayıp gidiyoruz.

Sence hiç denedik mi?

Bir hırs uğruna kırdığımız bir gönlü yapıp hayatımıza devam etmeyi? Sanırım denemedik ve bundan yitiriyoruz benliğimizi..

Şükürlerle süslenmiş hayata gönüller yapan bir hayat, af dilemesini bilen bir hayat eklememizin sence de artık vakti gelmedi mi?

Öyleyse ne duruyoruz. Gururlar bugün bir adım ötemizde dursun. Gönüller yapma uğruna özürler dile gelsin.. Ne dersin?

Kıymetli Okurum,

Sözü daha fazla uzatmadan sana şunu söylemek istiyorum ki; yaptığımız yahut yapılan hiçbir şey karşılıksız kalmaz.

Unutma ki Allah en adil olandır..

Dipbirnot: Madem buraya kadar okuyup o kıymetli vaktini bana ayırdın. Benden sana ufak bir hatıra.. Bu şarkıyı sana hediye ediyorum. Dinledikçe bugünü hatırlayalım…

"Hatıran Burada.."

Senin varlığını hissetmem için bana bir yorum bırakmaya ne dersin? 😉