Mecnun Misali

Leyla ve Mecnun aşkı dillere destan olmuş,  insanlara sevmeyi öğretmiş,  Kays’ı aşkından deli divane edip “Mecnun” ismini bahşetmiş bir sevda türküsüdür.

Öyle ki onlardan sonra gelen sevdalılar, sevdalarını önce Leyla ile Mecnun terazisinden geçirirmiş.

Kimileri de çok sevdiğinde “Mecnun misali” deyiverirmiş sevdasının büyüklüğünü anlatabilmek için..

Dalgın olana “Leyla mısın?”

Aşk sarhoşu olana da “Mecnun musun?” Sorularını hayatımıza işlemiş bir aşk hikayesidir bu..

Sevmek ki ne sevmek,

Kendileri sevmiş ya bizlere de aşka dair en güzel dersleri bırakıp gitmişler..

Anlayabilene, Anlamak isteyene..

Bende şimdi kavrayamamamın aczine düşmüş; anladım hadsizliğine bürünmüşüm de size birkaç kelam ile anlatma hevesine giriştim.

Öyle bir aşk ki; anlamak ne mümkün  kavramak ne mümkün..

Mecnunu bilmek isteyen Mecnun olmalı…

Mecnunda ki öyle bir aşk ki; Mecnun Leylayı sevmiş demeye kimsenin dili varmaz.

Mecnun ancak Leyla olmuş diyerek anlatılabilir sevdası..

Fuzuli diyor ki ;

“Mecnûn ile bir mekteb-i’aşk içre okurduk
Ben Mushâfı hatm ettim o Ve’’l_leyl’’de kaldı”

İşte mecnun böyle sevmiş; Hep Leyl de takılı kalmış.

Saati hep Leyla’yı göstermiş, Günü hep Leyla imiş,

Mevsim hep Leyla, Leyla’dan sonra Leyla’dan önce,

Baharı, yazı, kışı Leyla

Yağan karı, akan seli, açan çiçeği hep leyla..

Mecnun, Kays’tan gayrı Leyla…

Bir gün Mecnunun mahallesinden uyuz bir köpek geçer de Mecnun eğilir öper köpeği.

Derler ki “Mecnun yapma, delirdin mi?”

Mecnun diyor ki; “Dokunmayın bana Leylanın mahallesinin köpeğidir.”

Mecnun böyle böyle sevmiştir Leyla’yı.. Leyla ile birlikte, içinde Leyla olan her şeyi sevmiştir.

Mecnunun aşk-ı ahvalini görenler haline acıyorlar, gidelim leylayı isteyelim diyorlar. Leylayı babası vermeyince köylerinde kavga çıkıyor, köylüler birbirine tutuşmuş, Mecnunun köylüleri bir taraf, Leylanın köylüleri bir taraf… Bakıyorlar ki mecnun Leylanın köylülerinin yanında soruyorlar;

“Ya hu biz senin için kavga ediyoruz senin onların tarafında ne işin var?”

Mecnun diyor ki “Yapmayın Leylanın köylüleri”

İşte Mecnun ki ne Mecnun sevmek ki ne sevmek…

Leylanın adının değdiği her şeyi sevmek…

Mecnuna deli demek yersiz Mecnun tam bir divane…

Leyla bir gün yemek dağıtır, herkes sıraya girer yemek alır. Leyla herkese tatlı dil güler yüz yemeği verirken sıra Mecnuna gelir de mecnunun çanağına şöyle vurur geçer. Bunun üzerine mecnun gülümser tekrar sıraya girer, tekrar aynısı olur, yine sıraya gireceği zaman arkadaşı tutar da;

 “Ey Mecnun artık kendini rezil etme görmüyor musun sana nasıl davranıyor?”

Mecnunun cevabı tam kendine yaraşır şekilde;

“Olmasaydı bana meyli, vurur muydu çanağa Leyli”

Sevdi ki vuruyor, sevdi ki diğerleriyle aynı kefeye koymuyor, beni onlarla bir tutmuyor…

Sevmek, sevdiğinin hal dilini de bilmektir.

Hacı Bayram veli dua ederken “Ya Rabbi bana eşyayı şeş cihetinden seyrettir.” dermiş. Bir şeyin altı ayrı yönü vardır. Tek tarafından baktığımızda diğer tarafları yok değil, işte Rabbim bana her yönünü göster dermiş.

Mecnun sevdası da böyledir. Şeş cihetindedir. Leylanın bütün yönleri görür bilir de sever. Ondan gelene başım gözüm üstüne der, sevdadandır der..

Gel zaman git zaman 

Mecnun, önce Kayslıktan çıkar Mecnun olur, sonra çöllere düşer Leyla oluverir. İçindeki Leyla dışına vurur. Baktığı göz Leyla, aldığı nefes Leyla olur.

Bu hallerine dayanamazlar da artık derler ki; "Getirin Leyla’yı verelim Mecnun’a.."

Mecnun leylayı karşısında görür, bakakalır.

“Sen Leyla isen benim içimdeki Leyla kim?”

Denilir ya “Leyla Leyla derken buldum Mevla’yı” işte,

Mecnun sevdası da; Leylayı beklerken, Leylayı verene kavuşmaktır.

Üstad Abdurrahim Karakoç ne güzel özetliyor Mecnun’u aslında;

“Her ne kusur varsa, geçen zamanda;
Suçsuzdur aynalar elâ gözlü yâr.
Mecnunlar Mevlâ’yı bulursa canda,
El olur Leyla’lar elâ gözlü yâr.”