Burası Dünya İşte

İnsan hiç düşünmez mi/akıl etmez mi? ayetine binaen bazen oturup düşünüyorum..
Dünya hayatını, yaptığımız işleri, sevdiğimiz şeyleri, yitirdiklerimizi.. Hepsinde bir kayıp görüyorum. Öyle ya burası dünya işte burası bu kadar.. Bu hayat hikayesi bir yitikler öyküsü.. Zamanla sevdiğimiz, kavgasını verdiğimiz şeyleri yitirdiğimiz bir öykü..
Çocukken en sevdiğim giysileri, ayakkabıları yitirdim.. Oysa ne de güzel bakmıştım, hep benimle zannetmiştim.. Yıpratmamaya dikkat etmiştim. Yıpranmadılar ancak ben büyüdüm, sığamadım onlara tıpkı zamanı geldiğinde dünyaya kendimizi sığdıramayacağımızı gibi.. En sevdiğim oyuncaklarım, sevdiğim kalemlerin, ilk sayfasına yazı yazmaya kıyamadığım defterlerim bir bir gittiler.. Çünkü yitikler diyarındayız.. Şimdi düşünelim nelere değer verdik, neleri sakladık, sarıp sarmaladık... Yitirmeyeceğiz sandığımız  her ne varsa bizimle sonsuza dek beraber olacağını - ki bizler bile sonsuz değiliz- düşündüğümüz ne varsa hepsini teker teker yitirdik.. Çünkü burası dünya.. Burası bu kadar.. Bizler bu kadar kaybın içinde, elimizde tutamadığımız şeyler uğruna muhteşem hatalar yapıyoruz.. İncitiyoruz, gönül kırıyoruz hatta bazılarımız haddi aşıp kafa kırıyor.. Ne basit ne ucuz.. Şöyle bazen gökyüzüne yükselip aşağı bakarak kendimizi izlesek ne de komik geliriz birbirimize.. Son kıyafet parçası için kavga eden kadınlar, bir oyuncak için küs kalan çocuklar, kasiyer müşteri kavgası, pazar da aldın verdin kavgası, son kalan ekmeği ben alacağım diyen iki amcanın fırın kavgası... Daha birçok şey.. Ne kadar ucuz ne kadar değersiz ne kadar komikçe gelecek bize kim bilir.. Her şeyin gelip geçici olduğu bu dünya da baki kalacak tek şey kalp kırıkları belki de.. O kadar umursamazca yaşıyoruz ki; gün gelip farkına vardığımız da geç kalmışlığın aczine düşüyoruz.. O halde şimdiden uyanmalıyız.. Son kalan parça senin olsun, bu sana daha çok yakışır, bu ekmeği bölüşebilir iz diyebilmeliyiz.. Sizin olmayan onunda olmayacak çünkü bu dünya hayatında hiçbir şey bizimle baki kalmayacak. Bu yüzden "benim değilse onunda olmasın" düşüncesinden sıyrılmalıyız. Şahsım adına belki böyle bir hayat yaşarsak daha az dünyalık huzursuzluğa düşeceğimizi, hoşgörüyle daha muazzam hayatlara erişeceğimizi umut ediyorum..
Son sözü zarafetin şairi Cahit Zarifoğlu'na bırakıyorum;
"Burası dünya, ne çok kıymetlendirdik, 
Oysa bir tarla idi 
Ekip biçip gidecektik.."